nuzerel

Potocur (Soğucak) - Artvin sürdürülebilir yaşam

2011-11-10T08:13:00.000-08:00

"Here we are, trapped in the amber of the moment. There is no why." K. Vonnegut

***

Ekim aynının son günlerinde Potocur'daydım. Yukarıdaki fotoğraf inekleri otlatmaya çıkardığımız yayla yolu üzerindeki bir otlakiye :)

Neriman Fitoz müthiş kadın; köydeki öğretmenim. Bıkmadan anlattı, gösterdi, öğretti, yedirdi, içirdi. Beni 5. kızı olarak kabul ettiği için çok şanslıydım hem de pek çok.

Şehirde doğdum. Hiç köyüm olmadı. Karadenize yaptığım ilk geziyle dağlara aşık oldum. Geleneksel tarım, permakültür, sürdürülebilir yaşam benim için her geçen gün daha da önem kazanıyor. Ama basıp gidecek bir köyüm yok. Her sene Yeşil Yayla Festivallerinde keşke bu köyde yaşasam diyerek sonrasında şehre dönüş ve toprak özlemini bastırmaca :(

Bir gün bizim dernek (Gola Kültür Sanat ve Ekoloji Derneği) benzer bir konuyu ele almaya karar verince hemen gönüllü olarak atıldım. Geleneksel tarım ve sürdürülebilir yaşamın karadenizde tanıklığını yapmak benim için tadından yenmeyecek bir proje ve hatta ballı ekmek lokmasıydı.

Köy hayatıyla ilgilenmeyenler için bundan sonrası biraz sıkıcı olabilir. Fotoğraflara bakıp kaçabilirsiniz :)

Hüseyin Dede, Neriman ablanın kayınpederi geldiğimde sobayı yakmaya çalışıyordu. Yola yeni beton döküldüğü için Refik Abiyle 2.5 saat yürüyerek köye vardığımızda Neriman abla henüz otlakiyeden inmemisti.

Sultan abla, Neriman ablanın komşusu hemen beni misafir etti. Gelsin çaylar, yemekler :)

Köydeki herkes kış hazırlıklarına başlamıştı. Mısırlar toplanıp, ayıklanıp asılarak kurutuluyor. Bir kısmı tanelerine ayrılıp kuzinede fırınlanıyor. Fırınişi denilen bu taneler daha sonra değirmende öğütülüp un olarak saklanıyor.

Sabah Neriman abla öğlen yemek için fındıklı çörek hazırladı. Daha sonra inekleri almak için yola çıktık. Otlakiyeye yakın olsun diye inekleri köye 1-2 saat uzaklıkta başka bir ahırda tutuyor.

İneklerin kaldığı ahırın önündeki çayırda Hüseyin Dede -Neriman Ablanın babası (kayınpederiyle adaş), Neriman Abla ve biricik çoban köpeğimiz Artiz, nefis fındıklı çöreğin tadını çıkarıyoruz.

Haydarııım :) Bir aylık ana kuzusu daha. eheh sevmek için çörekle kandırdım.

Burada yapılacak iş çok kolay gözükebilir ama oldukça zor. Yine zamana karşı bir yarış ve hava şartlarıyla mücadele söz konusu (gerçi sonu belli bir mücadele; hava durumu her zaman kazanır). Kışın ineklerin yemesi için ot kesip kurutup daha sonra bunları aşağı Artvin'e indirmek gerekiyor.

Şu ateşin başında hayatımın en güzel uykusunu uyudum desem başım ağrımaz. Sadece tarifim yetersiz kaldığı için üzüntü duyarım. Nasıl derin, nasıl tatlı, nasıl güzeldi inanın anlatamam. Sanki ölmüşüm de tekrar dirilmişim (artık o nasıl bir kafaysa). Tabii bu konuda aşağıda ateşi söndürmemek için dumanında boğulduğuma dair bir takım söylentiler var lütfen kulak asmayınız. Tek kelimeyle huzurlu bir uykuydu. Hayatımda ilk defa kendimi bu kadar huzurlu ve doğayla bütün hissettim.

Otlakiyede demlediğimiz çayda pek güzeldi ço afedersiniz, canınızı çektirmek gibi olmasın :P

Bu da Lütfiye teyzenin danalarından biri. Lütfiye teyze ve eşi bu otlakiyede bir barakada kalıyorlar. Hayvanlarını da burada geçici bir barınakta tutuyorlar. Böylece her gün köye inip çıkmaktansa burada hem ot kesip hazırlıyorlar hem de hayvanları otlatıyorlar.

İkinci gün ateş yakmamıza gerek kalmadı. Lütfiye teyze bizi çaya çağırdı. Arkada Lütfiye teyze, ben ve Şükrü. Şimdi adını tam hatırlayamıyorum (lazca olan tüm köy isimleri tabii ki türkçeleştirilmiş dolayısıyla aklımda tutamadım) ama yukarıdaki köylerden birinde ailesiyle beraber yaşıyor.

Orak, tırpan farketmiyor, şimdilik bana göre ikisi de zor dostum, ot toplamak 1- elif 0 oturabilirsin :(

Bunlara lazca kunkuli deniyor (yanlış yazmış olabilirim tabii ama okunuşu böyle) küçük ot bağı.

Bir gün de sağolsun Şükrü ve ailesi beni misafir etti. Topalm 5 kardeşler ve hepsi erkek. Annelerinin işi zor ama en azından gelini Serpil var yanında. Şükrü ağabeylerinden birini askerdeyken kaybetmiş. İntihar olarak kayıtlara geçmesine rağmen aslında intihar olmadığını düşünüyorlar. Biraz şaibeli bir durum. Konu çok hassas ve üzüntü verici olduğundan fazla soru soramadım. Sonuçta hiçbir şey gideni geri getirmiyor ne yazık ki. Zaten aile de uğraşmaktan vazgeçmiş :(

Serpil, Şükrü'nün eşi 7 aylık hamile :) yakında bebiş sevicez. Sabah yeğeniyle beraber inekleri ve keçileri otlamaya çıkardılar.

Sariye teyze, Şükrü'nün annesi sabah sağılan sütten peynir hazırlıyor. Mısır ekmeği yaptım ama peynir yapmadım hiç, ancak ucundan Neriman ablaya yardım edebildim. Bir dahaki sefer umarım peynir de yapabilirim :) kısmet artık.

Burası Balıklı denen bir tepe. Bizim ot topladığımız tepenin karşısında konum olarak. Şükrü daha önce ormancıların kaldığı yeri elden geçirip hayvanlarını buraya çıkaracak. Bütün gün inekler için yer hazırladı.

Ardeşenli :) eve döndüğümde fındıkları ayıklamaya yardıma gelmişti. Burada işler böyle, birilerini yardıma çağırmaya gerek bile yok. Kimin kapısında ne varsa, fındık, mısır hepberaber ayıklanıyor.

Neriman ablam süt makinesinden yeni getirdiği sütü geçiriyor. Bu makinayla sütün yağı/kaymağı ve süt ayrılıyor. İnekler uzakta olduğu için sütü genellikle peynir, yağ ve yoğurt yaparak değerlendirdik.

Hava hep yaş olduğundan, maalesef tohumluk fasulye dalında bekletilemiyor. Tohumlukları ve yenilecekleri ayırdık. Tohumlukları da ipe dizip kuzineye yakın yerlere astık.

Ve evet karadenizin değişmez manzarası; yağmur başladı. Islak mıslak artık bahçede ayının talanından kalan mısırları toplamamız gerekiyordu.

Neriman abla tikinasını sırtlandı. Mısır toplarken en gıcık şey "pen3e" yani sümüklüböcek :(( sümüklüler ellerimize yapışmasın diye eldiven takıyoruz.

Ayşe, Neriman ablanın büyük kızı, sağ kolu, kardeşlerinin küçük annesi :) Kuzinenin başında "hey gidi hey eski günler" diye bir başladı anlatmaya ağzım açık kaldı. Daha yayla yolu yokken babası ve dedesiyle keçi sürüsünü -o zamanlar babası ince malcılık yapıyormuş- yaylaya çıkarırlarmış. Bütün yaz yaylada kalıp peynir yapıp, keçi yayarlarmış. Şimdi yayla yolu var ama yaylaya giden yok :( hayvancılığı ise neredeyse herkes bırakmış durumda.

"Kçe mundi tuti"(*) bahçenin en güzel mısırlarını mideye indirmişti. Gece gece bahçeye gidip attığımız fişeklerin, yaktığımız ateşlerin pek bir faydası olmamıştı. Neyse Ayşe'nin gelmesiyle yağmur var demeden bahçenin bir kısmını topladılar. Neriman abla da inekleri dün köye indirdiğinden en azından işler biraz olsun hafiflemişti.

Bu yaprakların arasına saklanan da neymiş bakalım :) Biz istanbullular balkabağı diyoruz, Lazlar sakız ben bilemedim. Zaten istanbullular süt mısırda da sınıfta kalmıştı. Ha bal ha sakız adının önemi yoktu. Önemli olan akşama kabak muhallebisinin olmasıydı :)

Süt mısır henüz daha olmamış mısır demek, böyle tanelerini tırnaklayınca içinden süt gibi özünün çıkması demekmiş yeni öğrendim. Suda haşlanan mısıra istanbulda süt mısır derler BÜYÜK YALAN!! Bildiğin bebek mısır ister suda pişir ister közde tek kelimeyle nefis.

Hazır yemek konuları açılmışken bunu da araya sıkıştırayım :)) Karadenizde yemekler genelde "ot'aganu" tavalamak üzerine kurulu. Hemen her şey tavalanabilir, tereyağında kavrulabilir. Yukarıdaki peynir tavalama harika ama ondan güzeli pekmez tavalamaydı. Serpil'in ellerine sağlık.

Herkes toplanıp mısırlara girişti. Önce mısırın dışındaki pis yapraklar koparılacak. Kalan 3-4 yaprağı geriye tavşan kulağı gibi itilecek. Bunun gibi 3-4 tanesi de birbirine bağlanacak. Sonra bu bağlar da birbirine bağlanacak :) ve serendere kaldırılacak. Ayıklanan mısır yapraklar "çonçi" ineklerin yiyeceği oluyor.

Bugün son günüm ben de dışarı çıkıp dolaştım. Hayat ne güzeldi.

Bir haftadır benim de evim olan Neriman ablanın evinin kıyısından geçen bu suya da HES musallat olacak mıydı? Neden ben Potocur'da kalmak isterken Potocurlular Yalova'ya göç etmişti? Hayat aslında çok mu karmaşıktı? Ben kendimi mi kandıryordum?

Bu arkadaş ve tayfası her yerde, patikalar da dahil hiç durmadan ağ örüyorlardı. Burada örümcekleri bile oturup seyrettim. Önce üçgen dilimlerden oluşan ağlarını örüyorlar. Sonra ipliği kıçından çıkarıp arka ayaklarıyla üçgenleri oluşturan iplere yapıştırarak, dairesel bir biçimde üçgenlerin arasını dolduruyorlar.

Örümcekler, kabaklar derken şu yukarıdaki arkadaşın da bikinisiz fotoğrafını koymadan geçemeyeceğim. Nasıl güzel siyah mor karışımı rengi var.

Potocur köyünden manzaralara devam :) şu soldaki serender, hani girişi mısır dolu olan. Bir çeşit kiler. Altındaki bacaklarının gövdeyle birleştiği yerde, farelerin çıkmasını önlemek için tekerlek gibi yassı silindirik parçalar var.

Ayşe ile Neriman Abla yine mısır toplamak için bahçeye gittiklerinde ben de biraz çobanlık yaptım. Haydarım hemen yorulup bi yerlere kıvrıldı. Annesi Maşalah ve Çiçekli Böcekli ise aşağıya bakkala gitmeye niyetlendiler bir iki kere zor çevirdim. Köyde otlatmak sanki daha zor. Yola çıkacaklar, komşunun "çela" sını yiyecekler diye gözümü dört açtım. En azından çobanlıkta bir geçer not alsam yüreğim daha az yanacaktı.

Çiçekli-böcekli, Şaban, Maşalah, Haydar, Ramazan, Recep, Tosunpaşa, Kirmiza Neriman ablanın inekleri. Tosunpaşa bu kurban bayramında aramızdan ayrıldı :(

Akşama nefis fasulye var :) Neriman abla öyle becerikli bir kadın iki çırpıda nefis bir şeyler uydurur, tadı damağınızda kalır.

Ayşeciğimin elleriyle yaptığı beyaz ekmek. Her zaman mısır ekmeği yenmiyor. Bu ekmeğin de yeri ayrı. Yanıma yolluk olarak aldım, uçakta yiyecektim hesapta ama uçağa gdene kadar yolda yedim :))

Hüseyin dede, Neriman ablanın kayınpederi. Eskiler ne yerdi ne içerdi konularını aydınlatmak için inanılmaz bir kaynak. Şunun şurasında çay ve mısır karadenize yeni girmiş sayılır. Ama pek konuşamadık kendisiyle, hem vakit olmadı hem de ben rahatsız etmek istemedim. Ayşe biraz yokladı bize bir iki bir şey anlatsın diye "bilmem" dedi kesti. Neyse ki fotoğrafa izin verdi :) Biz Ayşeyle dayak beklerken, bir de poz verdi :) Kısmetse bir daha ki sefere belki bir iki hikaye, hatıra anlatır bize.

Teşekkürler Fitoz ve Namlıkaya Aileleri

(*) Kçe mundi tuti - beyaz kıçlı ayı

ALTIPARMAK III

2011-10-20T15:57:00.000-07:00

Eveeet nerde kalmıştık millet :) 7 Temmuz 2010 sabahı (10 günlük geziyi 1 seneye yayarak yazma başarısının haklı gururuyla devam ediyorum) kahvaltımızı yapıp kampı topladık. En aceleci ve de en hızlı bendim. Uğur Abi bile şaşırdı. Aslında şaşıracak bir şey yok; aşağıdaki fotoğraftan pek anlaşılmasa da yığılı bir korniş var. Tamam bu zamana kadar erimemiş (sonradan üzerine filan çıktık) ama yine de çaprazına ve boylu boyunca çanağın içinden gediğe yükseleceğimiz için hafiften tırsmıştım. Hava ısınmadan ne kadar erken gidersek o kadar iyi olacağını düşündüm.

Kırmızı Gedik

Yukarıdaki fotoğraftan umarım eğim anlaşılıyordur. Gerçi çıkması hiç zor değildi. Bir gün önceden dinlenmek ve sadece kampı yukarı taşımak yaramıştı. Geçit ise sürprizliydi. Tunç Fındık'ın da kitabında belirttiği gibi küçük 1-2 çadırlık bir düzlük vardı.

Kırmızı Gedik'in diğer tarafı, ilerde sağda Avusor Yaylası az çok seçilebiliyor

Kırmızı Gedik

Muammer ve Uğur abi

Kırmızı Gedik'ten Mızrak Tepe

Dostlar her çıkışın bir inişi var haliyle; işte benim tabiri caizse sıçtığım durumlar :(( Millet koşa koşa iner ben milim milim ve de küfrün biri bin para. Tabii burada Uğur abi vardı sağ olsun, küfür etmedim pek efendiydim. Yüküm taşıyamayacağımdan ağırdı. İnsan istemese de bazı durumlarda kadın olduğunu ve istediği kadar yükü taşıyamayacağı gerçeğini kabul etmek zorunda kalıyor. Çok acıklı. Daha acıklısı, evet çantamı indirdim ve Muammer sağolsun çantayı aldı. (kendisi koşarak inip çcantasını bırakıp geri dönmüştü!!11 pis çok kıskanıyorum lan koşarak inenleri - gerçi onlarda koşarak çıkarken beni kıskanıyordur eminim)

Kırmızı Gedik'ten iniş

Çantayı vermenin iyi tarafıysa fotoğraf makinasını kapmaktı :)

Sol tarafta kar birikintisinin biraz solundan Avusaor Yaylasının üzerindeki düzlüğe indik. Burası o kadar yoldan sonra cennet gibiydi. Gerçi Kaçkarlar ve Altıparmaklar silsilesinin en güzel tarafı her zaman su bulabilmenin dayanılmaz hafifliğiydi.

İndikten kısa bir süre sonra duman geldi :) Oralardan bir yerlerden bi elf gelse hiç şaırmayacağım. Kimi insan denize, okyanusa, akarsuya bakar ben buralarda oturup sisin yayılmasını, toplanmasını izliyorum. Sanırım sakinleştirici bi etkisi var, en azından benim üzerimde :))

Sisler içinde Laz Geçidi

Altıparmaklar 2010 Hatırası

Avusor Yaylası

Ertesi gün Muammer ve Uğur Abi Kuşaklı Kaçkar zirvesi için yola çıktılar. Ne yazık ki kendimi pek iyi hissetmediğimden kamp alanında kaldım. Aşağı Avussor'a indim, sırtta yürüdüm.

Kuşaklı Kaçkar

Kuşaklı Kaçkar Gece

Ayrılacağımız günün sabahı inanılmaz rüzgarlıydı. Dışarıda yemek pişirmeyi bırakın ayakta durmak bile çok zordu. dolayısıyla son kahvaltımızı çadırın içinde pişirdik. Elimizde kalan bütün malzemeyi salça da dahil karıştırdık. Son kahvaltı salçalı peynir eritme gibi bir şey oldu, pek bir lezzetliydi.

Avusor Yaylasına kadar indik. Yaylanın hemen başında (Ayder'den gelirken sonunda) Simge Pansiyonda mola verdik. Şahane muhlama, taze yoğurt, bal, kaymak ve mısır ekmeği ile kendimize ziyafet çektik. Yayla çiçeklerini toplayıp çaya katıyorlar. Nefis bir aroması var. Bana bir torba hediye etmişlerdi. Maalesef bitti çok üzünçlüyüm :(( Simge pansiyonda kalmadık ama yemekler harika, sahipleri harika, odaları da gezdik harika :)) Bir başka faaliyette konaklamak isterim.

Simge Pansiyon - Avusor Yaylası

Aaaa buraya kadar geldin "ığğ iğrenç" deme!!1 Ayder yaylasında aşağıki bakkalın orada bu böceği buldum. Yerde çok hızlı kerata, adam gibi fotoğrafını çekmeye çalışırken bakkal abi geldi "ooo bu benum böceğumdir" dedi. Yeminle, eline aldı böyle severek filan arka bahçesine götürdü. Lazona çok değişik bir yer, böcekler filan :)

O kadar gün dağlarda dolanınca durunamıyoruz haliyle, aşağıda şelale varmış oraya gidelim dedik. Bitkiler de maşallah adam boyu olmuşlar; artık havasından mı, suyundan mı, çernobil serpintisinden mi bilinmez. Dalmış gidiyorum derken Muammer ayı taklidi yapıp korkudan ödüm patlattı ve aşağıdaki fotoyu çekti.

:))

Hepsini incelemedim ama hemen hemen bütün akarsularda bu böcekten var. Karides desen değil, akrep desen değil, ne ben de bilmiyorum. Bu boş kabuğu tabii. Bi bileniniz varsa bi zahmet adını filan yazarsa pek sevineceğim :))

Altıparmak gezisi bitti çok şükür. Sonrasında bir sürü gelişmeler. Bu sefer hemen yazıcam valla, öyle bir senede yazı mı yazılırmış ço ayıp. Şuraya konu başlıklarını yazayım bari

* meren'e uydum saçımı kestim (pişman değilim)

* işten neden istifa ettim

* potocur köyü - sürdürülebilir yaşam

Fotoğraflar için Muammer Ünsal'a teşekkürler.

ALTIPARMAK - II

2011-06-26T11:09:00.000-07:00

Eveeet yukarıda gördüğünüz yolları aşaraktan ikinci kamp alanımız olan Libler Gölüne resmen topukladık. M.Ali Dede senelerin katırcısı bizim gibi şehirlilere pabuç bırakacak adam hiç değil. Yol başta süperdi tabii orman içinden filan bastığımız yerler yumuşacık yaprak kaplı, ancak orman bitince eskiden patika olan şimdi dozerle açılan toprak yol çanımıza ot tıkadı.

Muammer benim ikim kadar bir cüsseye sahip olmasına rağmen örümcekten ve köpekten korktuğu için benim korkma hakkım maalesef buhar oldu. Uğur ve M.Ali dede "bizi hızla takip edin ileride ayıboğan köpekleri var orayı beraber geçelim" dediler demesine ama ilerden köşeyi de dönünce arayı epey açtılar (hep fotoğraf çekmekten, aylak aylak etrafa bakmaktan geç kaldık tabii)

Bir ara bir çoban köpeği epey yakından bizi takip edince "amaan ayıboğan köpeği dediklerini atlattık" diye pek bir sevindik. Hızımızı artırıp devam ederken yolun daraldığı bir alanda esas ayıboğan dedikleriyle karşılaştık sevgili okur. Çok şanslı insanlardık ki köpekler bağlıydı. Bağlı olmasına rağmen çitin altından resmen yarı beline kadar yola çıkıp ödümüzü patlattılar. Batonları falan saklamayı unutup (batona çok fena uyuz oluyor çbunlar) son hız koştuk. Artık havlamaları duyulmaz olmuştu.

Sonra yukarıda incecik gözüken nehrin sağ tarafına geçmemiz gerekirken tahta köprüyü gözden kaçırınca (çok acayip otlar, böcekler gördüm) epey bir "nasılsa ilerden bir yerden geçeriz kafasıyla" yola devam ettik. Yukarı çıktıkça suyun hızı arttı tabii maalesef köprüye geri yürümeye karar verdik.

Libler gölünün altındaki kamp alanına varmadan Ukraynalı dağcılarla karşılaştık. Geçitlerin durumunu filan konuştuk. Elf gibi adamlar acımasız kaçkar güneşinden nasiplerini almış feci yanmışlardı. Almışlar ellerine bir kaçkar kitabı atlayıp gelmişler. Kıskanmadım desem yalan olur.

Uzun lafın kısası 19 kilometrelik yolun sonunda kendimi çadıra atıp ayaklarımla bütünleşen botlardan ve çoraplardan kurtuldum. Çok acayip bir yorgunluktu. Bedenim yorgundu ama içimde müthiş bir enerji vardı. Kimbilir uzun haç yolculukları da insana belki bundan dolayı ruhani geliyordur kim bilir. O uzun yolda yokuş çıkarken, inerken, rüzgarı yüzünde hissederken, kuşların, böceklerin seslerini dinlerken sanki tüm bedenin koca bir kulak, koca bir göz oluyor.

Ertesi gün biraz dinlendikten sonra kampı, geçmeye niyetlendiğimiz Kırmızı Gedik veya Hızarkapı'ya yakın olması için yukarı taşımaya kara verdik. Şahane bir yoldan ağır ağır yükseldik. Belime kadar uzattığım saçlardan bu geziye çıkmadan kurtulmuştum :) Bir daha saç uzatanın... Negzel kısa saçlı olmak! Her bulduğum suda saçımı ıslattım :)

Biz tırmandıkça mazara değişti. Arkada görünmeyen zirveler görünür olmaya başladı. Geçit konusunda kararsızdık. Ukraynalılar Kırmızı Gedik daha az karlı oradan inin demişlerdi. Aşağıdaki fotoğrafta en sağdaki geçit sanırım Hızarkapı.

Ve muhteşem Libler gölü manzaramıza dahil oldu. Tırmanırken son 30-45 dakikalık mesafe inanılmaz güzeldi. Her yanımız kumar çiçekleriyle dolu, her yanımız zirvelerle çevrili :)

Liblin Tepe

Oraya mı kampı atalım daha ileriye mi derken, ben daha ileri gideceğim diyerekten Uğur ile Muammeri geride bırakıp yola devam ettim. Şahane bir düzlüğe geldim. Ya avcılar ya çobanlar birileri taşlardan çember şeklinde yaklaşık yarım metre yüksekliğinde bir korunak yapmış. Her yer çiçeklerle kaplı, attım çantayı bi yana kendi mi de öbür yana. Güneş çıktı, hava şeker gibi ama bizimkiler hala arkada sallanıyorlar. Ben de çadır yeri belirledim. Taşları temizledim. Karşımda Kırmızı gedik onun sağında da Mızraklı Tepe. Manzaranın tadını çıkarıyorum. Muammer'le Uğur geldiler "gördün mü" diye atıldılar. Boş gözlerle bakınca hemen elime dürbünü tutuşturdular. Anne baba çocuktan mevcut çekirdek kıvrık boynuzlu dağ keçisi ailesi nam-ı diğer chamois. Fotoğraf 20x optik zoomla çekildi maalesef :( ama hiç yoktan iyidir bee!

Yengeyle ufaklığı tepelere gönderdikten sonra, bu erkek olan (fotoğrafı dikine dörde bölün solda kalan çizgiye yakın) burada saklanıp uzunca bir süre bizi gözetledi. Baktı bizden zarar yok o da fırladı iki dakika geçmeden tepeye çıkıp poz verdi serseri!

Yarın geçeceğimiz Kırmızı gedik aylardan Temmuz ve koca bir korniş bizi beklemekte :(

Evet itiraf ediyorum her gittiğim yerde ayaklarımın fotoğrafını çekiyorum. Libler Gölü ve patilerim!

Eveet biz böyle fotoğraf çekip eğlendik, üzerine yemeğimizi yedik. En bi mazaralısından tuvaletimize ... Derken ilerde bulutlar toplanmaya başladı. Yaklaşık 3000 metredeydik ve yağmur geliyordu :( mühim değil metal eşyaları 1-2 metre açığa bırakmak Uğur'u kesmedi. Metal ne varsa her şeyi toplayıp iki koca çöp torbasıyla kampagelmeden önceki tepenin arkasına bıraktılar. Çok şanslıydık etrafımız bizden çok daha yüksek bir sürü zirve ile çevriliydi. Uyurken en son hatırladığım 1 km yakınlarımıza yıldırım düştüğüydü. Şu http://tr.wikipedia.org/wiki/Ses_hızı havalı formülle hesap yaptım! (yeminle, istersen inanma görüntüyle ses arasındaki zaman farkını 300 le çarpmadım)

Ertesi sabah çiçek gibi bi kafayla uyandım! İlk işim gidip metal eşyaları toplayıp çay demlemek oldu. Bugün Kırmızı Gediği geçecektik.

tu bi kontinyud..

ALTIPARMAKLAR

2011-01-31T13:55:00.000-08:00

Bir haftaya anlatırım dediğim muhteşem altıparmak trans hikayemiz. Kısmet bugüne yazmakmış. (ulan neredeyse 1 sene geçmiş üzerinden - tembelliğe gel vatandaş!) Kayalardan, dağlardan, işten güçten neyse anladın sen beni..

Uğur, Muammer ve ben ilk 2007’de tanışıp kaçkar trans yapmıştık. Sonra ulan ben bu işi bi öğreneyim diyerek dağcılık klübü eğitim vs derken haydi kendi kendimize gidelim dedik. Daha önce gidenlere, rizeli dağcı arkadaşlarımıza danıştık. Epey ütopik parkurumuzu kısaltıp 3 Temmuz’da Erzurum’a uçtuk. Bir gece önce son çanta toplaması vs derken 2 saat uykunun verdiği uyuşukluk ve asabiyet havaalanındaki gıcık yer görevlisinin bize kilitlediği 15 kg fazla bagaj parasının karşında fazla bir dirayet gösteremedi. Paşa paşa bagaj fazla bagaj paramızı ödeyip biniş kartlarımızı aldık.

Kötü başlasa bile uçmak her zamanki gibi çok eğlenceliydi (fazla sormayın ben de nedenini bilemiyorum ama uçakla yolculuğun hastasıyım) Oyalanmadan Yusufeli üzerinden Barhal’a yola koyulduk. Erzurum’da Çifte Minareli Medrese’yi şöyle bir gezindik. Tamam fotoğraf çekmek için günün erken saati pek de uygun değildi ama ne bileyim içime sinmedi. Sanırım daha mavi sütunlar hayal etmişim.

Barhal’da bir iki eksiğimizi tamamladık (köy peyniri, tereyağı off allam ağzım sulandı) Sağolsun Mustafa Karahan bizi karşıladı. Katırcı Mehmet Ali Dedeye haber iletti. Öğle yemeği olarak muhlamamızı da yiyip yola çıktık. Aracın bizi götürebileceği son noktaya vardığımızda katıra yüklenecek çantalarımızı aşağıda bırakıp küçük sırt çantalarımızla yola çıktık. Her ne kadar her işi kendimiz yapıcaz gerekirse çantamızı da taşırız diye plan proje yapsam da katır tutmakla cidden isabetli bir iş yapmışız.

M.Ali Dedeyi yakalamak mümkün değil tabii. Bizden sonra başlayıp bizi geçti. Uğur’da peşinden gidip katırın yüklü çıkamayacağı yerde çantaları indirmesine yardım etti. hep beraber çantaları sırtlanıp Karagöl’den aşağı dökülen nehrin kar/buz kaplı kenarından yukarı tırmandık tırmanmasına da iş burada bitmedi tabii. Kamp kurabilmemiz için nehrin boğazını geçmemiz gerekiyordu. Akşam olduğundan su seviyesi yükselmiş ve paçaları sıvama vakti gelmişti. Botları çıkarıp yükleri tekrar sırtlandık. Yolun yarısında bacaklarım dizime kadar suda olmasına rağmen belimden aşağısını hiç hissetmedim sonra binlerce balık ısırıyormuşçasına bir acı! Hee ama karşıya geçmek herşeye bedeldi. O kadar yolda, tırmanıştan sonra yorgun patilerimize soğuk su ilaç gibi geldi.

Buralarda sis bildiğiniz sislikten çıkar bambaşka bir şey olur; duman derler. Canlı gibidir. Gündüz dağların zirvelerini sarar, akşam üstü yaylalara dolar. Sanırsın ki gökyüzünde bir yerde oturuyorsun altında bulut denizi, bulutların arasından gözüken zirveler de minik adacıklar. Öyle efsunlu, öyle güzel, öyle anlatılmaz.

Bizim çekirdek grup Uğur sayesinde klasik dağcılık ile kampçı kafası arasında bir yerde kendini buldu. Dağcı dediğin sabahın köründe kalkar en geç 11:00 de zirve yapar. Eh biz biraz manzaradan nasiplenmek, biraz kahvaltıları Uğur’un hazırlamasından dolayı yol boyunca güne geç başladık. Genelde yola çıkmamız sabahları 09:00 civarındaydı. Barhal’lıların Karataş dediği ama tüm haritalarda Altıparmak olarak geçen zirveye doğru yola koyulduk. Babalar ile işaretlenmiş (üstüste konan taşlarla yapılan 5-10 metreden seçilebilen kuleler) dağ gülleri ile süslenmiş şahane bir patikaydı.

Yumuşak karlı çarşak zeminde ne olur ne olmaz diye kramponlarımızı taktık (maksat boşuna taşımamış olalım, yoksa pek gerek yoktu). Son kertede ufak çaplı kaya tırmanışyla geldiğimiz noktada zirveyle başbaşa, daha doğrusu karşı karşıyaydık!

Sanırım teknik bir rota takip ettik veya zirvenin karşına çıkmak isteyen birileri yolu işaretledi. Ama bulunduğumuz yerden zirveye geçmemiz yanımızda ip vs olsa bile pek mümkün değildi. Lanet olasıca çürük kayalar tutunca elimizde kalıyordu!

Dönüşü de inerken sağımızda kalan çığ parkurundan yapmaya karar verdik.  Karlar tamamen eridiği için sadece kaya yuvarlama tehlikesi vardı. Yolun  başında koca bir kayayı (kafam kadardı valla) yuvarlayınca biraz asabım  bozuldu tabii. Sonrasu malum binbir küfür, bu iniş parkurunu seçeninle  başlayan binbir içten temenni ile düze çıktığımızda aslında sabah bu  vadiden gelip sırttan dolaşsak zirve şansımız olduğunu da fark ettik.

Yolda yine dağdan gelen o güzelim sudan içerek kampa döndük. Akşam menüsü genelde çorba, makarna veya bulgurdan ibaretti. Karadenizde dağlarda olmanın en güzel yanı su taşımamak gibi bir lüksünüz var. Her yerde su var. İster bulaşığını yıka, ister iç, ister yüz. Kaçkarlar ve Altıparmak Silsilesi mesela bir Aladağlar ile kıyaslandığında bu sebeple hiç ürkütücü değil. Bir kere neredeyse 3000-3200 metreye kadar hep bir çiçek bir yeşillik var. Suyun ve yeşilin sonu yokmuş gibi ama maalesef var. Sonu HES’ler ile gümbür gümbür geliyor. Acaba diyorum HES iyidir diyenleri buralara çıkarsak kalpleri düzelir mi? Kafaları daha yaratıcı çevreci çözümlere çalışır mı? Sanmıyorum ya neyse...

Ertesi gün yolumuz çok uzun, 19 km toplam. M.Ali Dede sabah kahvaltıya yetişti. Bize bahçesinden kiraz toplamış. Pembe, beyaz tadı hala damağımda. Öğrendik ki katırcı olmak zor çünkü katır seni bir günde 7 kere öldürmeye çalışırmış. Yine katıra eşyaları bağlayacağımız noktaya indik. Uğur M.Ali Dedeye yardım etti. biz de ufak sırt çantalarımızla yola koyulduk. Herkesin karagöl yerine kamp yapmamızı önerdiği Satibe düzüne vardığımızda keşke hayat da benim için dursaydı. Öyle güzel bir yer ki, insanın en sıkkın anında kafasında kaçıp sakinleştiği huzur bulduğu çayır da olabilir rüyalarında koştuğun düzlük de olabilir. Hayal gibi ama gerçek bir yer, kafam kadar mantarların olduğu, pembe, mor, sarı çiçeklerin rengarenk dans ettiği bir sırt. Şimdi adını unuttuğum bir rehber vakti zamanında Karagöl’den buraya su borusu döşetmiş. Suyu Karagöl’den gelen koca bir de yalak var.

Satibe'de tek fena şey artık at sineklerine tahammül edemeyecek olmam. ÇKatır bile sırtındaki yüke rağmen kendini yere atmakya çalışıyordu. Çaresiz o sıcakta yağmur pantolonumu giyiyorum ve yola koyuluyoruz. Elveda içlikle yürüme hayalleri, merhaba hışır hışır yağmur patolu :(

şimdiii üşenmezsem kalanını da ikinci bölüme ekleyeyim bari :)

üüf daha sürüsepet şey oldu; bu dağlara gidip gelmeler filan beni şehirden soğuttu. işten filan istifa ettim (yakında çulsuz kalıcam) bi dolaşıp gelicem sonra belki artvin'e filan yerleşirim kısmet artık :)

BARHAL'I TEHDİT EDEN YEŞİL GÖZLÜ CANAVAR!

2010-07-12T13:28:00.000-07:00

Ateş karıncasıymış peeh! Merenbey Barhal şöyle güzel, böyle güzel derken bize bu canavardan hiç bahsetmedin aşk olsun! Al sana iblisin, madrabazın önde gideni! Tanıştırayım Tabanis Bromius - bildiğin at sineği!

Gezmecilik, fotoğrafçılık modu derken ipin ucunu kaçırdım, dağcılık sporuna başladım. Spor derken yanlış anlamayın bildiğin "acı çekme sanatı", bi nevi keşiş kafası durumu. Amcalar soruyor "evladım sizi kim gönderdi?" teyzeler acıyan gözlerle bakıyor. Çobanlar kıçlarıyla gülüyor. Aman neyse konu dağıldı. Bunları da anlatıcam merak etmeyin ey okurlar (walla billa söz anlatıcam)

Neymiş efendim merenbeyi ateş karıncası ısırmış ölüyormuş filan. Merenbey gel sen Barhal civarına sadece parpaliler yok, yukarıda fotoğrafını gördüğün arkadaşlar seni bekliyorlar. Aman canım at sineği deyip geçme ey okur. Bunlar öyle sinkovla filan uzaklaşmıyor. Ardeşen'de môuri denen bu melanet yaratık bildiğin etinden et koparıyor. Sivrisinek kuzenleri gibi iğne vs. benzeri bir organla sessizce işini bitirmektense çenesiyle ısırıp etini açıyor ve de kan emiyor. Erkegleri efendi gibi nektarinle filan karnını doyururken bu dişi şıllıklar çatır çatır önüne hangi memeli gelirse acımasızca saldırıyor.

Faaliyetin başında ben de pek umursamadım. Taytla başladığım tırmanışın ikinci günü yağmur pantolonunun koruyucu kanatları altına sığındım. Tek damla yağmurda ıslanmadığımız 7 gün boyunca fışır fışır dolaştım ama tabii iş işten geçmiş yenmeyen yerim kalmamıştı. (bacaklarım daha güzel walla, bu fotoğraf aceleye geldi :))
Sadece ısırsa iyi, larva bırakmak,(bildiğin kendi larvasını bırakma olayı iğrenç) bulaşıcı anemi virüsü taşımak, tripanazomiye neden olan kan parazitlerini ve en fenası şarbon hastalığını hayvanlardan insanlara bulaştırmak. Kırda bayırda öten cici kuşlar dışında tek avcısı ise bir çeşit eşek arısı(sand wasp - bembicini tribinden seç beğen al hangisi barhal bölgesine bakıyor bilemiyorum.

Avusor yaylasından Ayder yaylasına giderken minibüsün içi bunlardan doluydu. Cesur yol arkadaşım Ali (10 yaşın verdiği cesarte ile mi aptallıkla mı bilemiyorum) fotoğrafını adam gibi çekeyim diye benim için yakaladı (hatta bi tanesinin leşini yanımda istanbula getirdim. yarın labda yakından bakıcam)

Daha fazla bilgi edinmek isteyenler için wiki bağlantısı da vereyim.

Az daha unutuyordum. Eşek arısı hiç görmedim desem yalan olmaz. Arı namına gördüğümüz koca götlü bumblebeelerden başka bir şey olmadı. Barhaldakiler sineği tanıyorlar ama Artvin'i geçip kırmızı gedik aşıtından Avusor yaylasına (Rize) inince oradaki yaylacılar bu sineği bu sene gördüklerini söylediler. Dağların kuzeyinde dolandığımız halde beklediğimizden az kar vardı. Güneydeki dağlar daha karlıydı vs. mevsimler mi kaydı, arılar mı azaldı da bu sinekler çoğaldı kim bilir?

Şarbondan, beni canlı canli yiyecek larvalardan filan ölmezsem bir haftalık dağ maceramızı da yazıcam bu hafta (kıvrık boynuzlu dağ keçisi - chamois gördüm eeheh)

SB600 nikon ile denemeler

2010-03-06T16:11:00.000-08:00

söyleyecek pek bir şey yok. bi kaç kedi fotoğrafı filan..sonra uyarmadı demeyin.

mekan ve konser fotoğrafları çekmeye başladığımdan beri bir flash edinme düşüncesi beni benden almıştı. ne alsam, ne etsem, işime yarar mı, yaramaz mı derken almak bir zorunluluğa dönüşünce; dur bari ödünç alayım dedim. bir SB600 flash ve de D80 ile deneme çekimleri yapıverdim. heyecandan öleyazdım. şu bıyıkların güzelliği, efenim gözlere yansıyan ben... evdeki yegane modelim kedi maalesef; çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı affola...

bi de buraya koymadım ama flashla ordan burdan sektirirken ışığı yanlışlıkla bordo perdeden sektirdim ehehe değişik oldu :)

buraya kadar sıkılmadan okudun, fotolara baktın ya canımsıın...

not : çekilen binlerce "ay canıım" etkisi yaratan kedi fotolarına katkılarımdan dolayı yarın akşam sokak kedilerini koruma ve kalkındırma derneği bana plaket verecekmiş galiba snırım! bana 100 puan ehehe

OKUBURITO

2009-05-22T16:59:00.001-07:00

Anaokulundan beri çello çaldığınızı düşünün. Şimdi 20'lerin sonu 30'lu yaşların başındasınız ve bir orkestrada çello çalmaya devam ediyorsunuz. ancak bir gün orkestra sahibi (orkestrayı finanse eden sanatsever adam) salonu pek dolduramayan orkestranızın dağıldığını bildiriyor. Çellonuzu satıp memlekete geri dönersiniz ve olaylar gelişir...

Yojiro Takita’nın yönettiği filmi seyretmeden önce meren beyin wabi sabi üzerine yazdıklarını okuyun. Kesinlikle tavsiye ederim. Pat diye filmi hemen seyretmeyin. Sabır büyük bir erdemdir. Pişman olmazsınız.

Okuburito - Departures - Gidişler bir imla hatasıyla hayatının işini bulan ya da başlangıçta pek de hoşlanmadığı işinde hayatın anlamını bulan Kobayashi Daigosan’ın hikayesi.

Gazetede “help wanted for departures” (yardımcı aranıyor; gidişlere) yazan bir ilan gören kahramanımız hemen iş görüşmesine gider. Ancak acı gerçekle karşılaşır. Sandığı gibi NK bir seyahat acentası değildir. Geleneksel cenaze törenleri düzenleyen ve cenazeyi “son seyahatine” hazırlayan bir firmadır. İlandaki imla hatası da “help wanted for the departed” (yardımcı aranıyor; merhumlara) (japoncadan türkçeye çevrilen altyazı daha hoştu tabii – yardımcı aranıyor; huzurlu gidişlere)

Bu sene IKSV’nin kapanış filmiydi. Yabancı Film dalında Oscar dahil bir sürü ödül almış. Gerçi ödül almasa bile çok naif, dokunaklı bir film yanii ben yine severdim.

Bir de film müzikleri var kii tadından yenmez. Anlatmaya kelimeler yetmez dinlemeniz lazım. Joe Hisaishi yine döktürmüş. Benim gibi anime manyağı biriyseniz ve de Hayao Miyazaki ustanın animelerini takip ediyorsanız tabii hemen tanırdınız. Bilmiyorsanız ismine wiki linki ekledim. Muhteşem bir bestekar diyebilirim.

otoportre

2009-02-23T14:29:00.001-08:00

bugün istanbula kar yağdı...

2009-02-16T14:06:00.000-08:00

yer : istiklal caddesi, mekan: fransız kültür merkezi, mozambikli bir kadın gülerek bana bakıyor duvardaki fotoğraftan ve istanbula kar yağıyor :)

yukarıdaki fotoğraf gökşin sipahioğlu'na aittir. fotoğraf sergisini içerisi yerine dışarıya taşımak her kimin aklına geldiyse teşekkür ederim.

ölüm.. kaldırım kenarında

2009-02-15T05:05:00.000-08:00

ölüm... bu aralar çok sık düşündüğüm bir olgu. söylecek hem çok şey var hem de hiç bir şey yok. doğum gibi bir durum tamamen kişisel. tüm canlıların tek ortak noktası olsa da herkes aynı ölmüyor.

pek aman aman dindar olmasam da tek üzüleceğim nokta her şeyin bitecek olma ihtimali.. bitsin istemiyorum. keşif ve macera bir şekilde farklı bir düzlemde devam etsin. tek dileğim bu sanırım :)

sıkıntılı, yağmurlu bir gün arkadaşıma giderken önce parlak karnını, sonra kertenkele olduğunu en son da ölü olduğunu fark ettim. (salak değilim saniyelerle ölçülen bir sürede fark ettim hepsini)

bu arada bir de film önereyim.uzun biraz; sıkılmadan seyredebileceklere önderiyorum, beğenmezseniz arkamdan konuşmayın "wristcutters, a love story"

lensbaby günlüğü 29.01.2009

2009-01-31T07:57:00.000-08:00

Bugün günlerden Perşembe, hava yağmurlu.yağmurlu havaları pek sevdiğim söylenemez. Sabah tost vs ile karnımı doyurup evde yaptığım bir iki denemeden sonra lensbaby ile yollara döküldük. Fotoğrafla ilgilenmeyen okuyucu sana diyorum bundan sonrasını okumasan da olur. Yok okumakta ısrarlıysan sen bilirsin.

Duymayanlar bi göz atsın. www.lensbaby.com hastasıyım. Nedenini ben de henüz bilemiyorum. 3G ile çektiğim fotolara bakıp amaan ne uğraşıyorsun pc de alası var dediklerinde eskiden üzülürdüm. Artık üzülmüyorum. Seviyorum ulen ötesi yok.

Neyse kedimin de modellik yapmaya niyeti yoktu; makineyi her gördüğünde sırtını döndü eleman, ama şu üstteki foto fena diil gibi.. bi dikiz havası var.

Önce bostancıya gidip telefonumun tarifesini değiştirdim. Evet evet bu işi mesajla veya telefonla da yapabilirdim ama biricik annem şahsen yapmam gerektiğini belirtti.Gerekçelerimi surat asma ve serzenişler ile bertaraf ettiği için elimden bir şey gelmezdi. çaresizdim...

Sevimli ve yardımsever çalışanlar sayesinde tarife değişikliğini gerçekleştirip otobüs durağına yöneldim. Şanslıydım hemen 17 kartal-bostancı otobüsü geliverdi. Çok sıkışık olmadığı sürece sanki seviyor gibiyim otobüs yolculuklarını. Aslında içindeki insanları incelemeyi, onlar hakkında kafamda hikayeler uydurmayı, bazen tanışıp sohbet etmeyi seviyorum sanırım.

Hedef Kadıköy!

Bu lensle çalışmak bana oldukça zor geliyor, netlemek istediğim noktayı seçerken dikkatli olmalıyım. Bi de diyaframı lensin önüne koyduğum halkalar ile değiştirebiliyorum. Haliyle makinede herhangi bir f değeri göremiyorum. Yine de bir kaç denemeden sonra gözüm de elimde alışıyor.

Genelde Taksimde yemek için uğrasam da bu sefer kadıköyde yemek için Bambi'ye uğradım. Bilenler bilir menünün arkasında taksim meydanının ufak bir çizimi vardır. Karikatürize insanlar, otobüsler vs. Bilmeyenler için yanda bir fotosunu ekledim.

Şu an isimlerini hatırlamadığım iletişim okuyanöğrenciler lensbaby'ye hak ettiği ilgiyi gösterince sevindim. görüntüsü acayip bi lens olduğu için sevmiyorum sadece yanlış anlamayın :)

Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı.Çarşıya çıkarken bir kaç fotoğraf daha çektim. Yukarıdaki çarşının içindeki kilisenin çan kulesi.

Sonunda modadan aşağı inerken tanıdık bir sokaktaydım. Babamın eski dükkanının bulunduğu sokak. Motorsiklet kullanırken kulağını kamyon kancasına taktığı sokak. Dükkan en azından playstation oynanan bir yer değildi.

İçimde hala derin bir boşluk var. Sanırım babamın yakın zamanda ölmesi ile alakalı. Onunla iyi veya kötü anımızın, izimizin olduğu her yer sanki bir boyut kapısı açılacakmış ve karşılaşacakmışız hissiyatı uyandırıyor. (uzun mevzu bir gün yazıcam:))

Nezih'ten Bartın’daki arkadaşıma göndermeye söz verdiğim Sırtçantam dergisini alıp Nazım Hikmet Kültür Merkezine çevirdim rotamı. Bu akşam (7134m)Peak Lenin’e bireysel tırmanış faaliyeti gerçekleştiren bir arkadaşımızın sunumunu dinleyeceğim. Keşke aynı anda iki yerde bulunabilsem ve ya İstanbul’un iki yakası kolayca bir araya gelse. Neden mi? Şu anda Teşvikiye’de Akif Hakan Çelebi’nin moda fotoğrafları sergisi açılışı var. Sergiyi daha sonra da gezmem mümkün tabii, ancak canıım fotoğraf insanını bir daha görme ihtimalim nedir sorarım size? :( Bir de kendimi şu an üzerimdeki trekking pantolonuyla Nişantaşı’nın ve de konusu moda olan bir serginin içinde hayal edemedim. bu halde oraya gitsem ya kapıdan almazlar, alsalar bile büyük ihtimalle ben cesaretimi toplayana kadar bu güzide insan biner uçağına gider...

Hava kararmış, iyice serinlemişti. Şu aşağıdaki eleman da dükkana sığınıp kapanmadan biraz daha ısınmanın derdindeydi.

DSLR makinelerde ISO ayarının olmasını hem seviyorum, hem de sevmiyorum. Seviyorum enstantaneyi fazla düşürmeden çekim yapma olanağı sağladığı için sevmiyorum fazlasıyla noise (kumlanma) yaptığı için. Çok çalışmam lazım çook.

Bu arada sunum çok güzeldi. Tacikistan ve Kırgızistan sınırında yer alan Pamir Dağlarının içinden Peak Lenin (İbni Sina Peak olarak adı değişmiş) 7134 metre yüksekliğinde vay be dedirtecek bir dağ. Her iki ülkenin de en yüksek 2. dağı. Kendim gitmiş kadar olmasa da gitmenin değeceğini hissettiren içten bir sunumdu.

Sonrası bildiğiniz hikaye arka sokaklar ve 17 nolu otobüs ile eve dönüş.